Damian - syn Szatana, dyrektor hotelu. Uważa ciężką pracę za statę czasu, który woli wykorzystywać bardziej produktywnie np na granie w gry video i czytanie komiksów. Krępuje go diabelskie pochodzenie i nie lubi korzystać z przywilejów z nim związanych. Nieco światła na jego piekielną przeszłość rzucają Kroniki Damiana: część 1, część 2 i część 3.
	Wioletta - pokojówka o prawdopodobnie francuskich korzeniach. Ona i Damian czuli do siebie pewną miętę, niestety po kłopotliwym incydencie ich stosunki uległy znacznemu ochłodzeniu. Ze wszystkich rzeczy na świecie najbardziej brzydzi się Dr. Steina.
	Dr Stein - dziedzina, w której zdobył doktorat pozostaje nieznana. Znane są natomiast jego prace naukowe, jak toksyczny szampon dla kotów, czy robot do, ekhm, dymania. Ludzie czują się przy nim nieswojo. Jest fanem Elvisa.
	Hank - woźny i złota rączka. Weteran wojenny, zostawił sporo ołowiu na niejednym polu bitwy. Przynajmniej tak twierdzi. Ale na ile można ufać komuś skrywającemu mroczny sekret?
	Bobby - boy hotelowy. Byłby z niego do rany przyłóż człowiek, gdyby nie był taki cholernie irytujący. Boi się własnego cienia tak bardzo, że nie spuszcza go z oka. Autor oficjalnej witryny internetowej hotelu.
	Mruczek – tak na prawdę Astaro- smodeucaymdeumoseurynomemolochnaberius Trzeci. Sługa samego Szatana, na którego rozkaz szpieguje Damiana i stara się nawrócić go na słuszną dla syna piekła drogę. Marne skutki jego działań ukarane zostały przydługim pobytem w najokropniejszym miejscu we wszechświecie. W wolnych chwilach pomaga Krukowi w pisaniu książki. Interesuje się numizmatyką.
	Kruk – naczelny narrator komiksu. Jego aspiracją jest napisać wybitne dzieło literatury. Dotychczasowych prób osiągnięcia celu nie można jednak zaliczyć do udanych. Zgryźliwy charakter prawdopodobnie zawdzięcza pewnej ułomności.
	Adrian Shell - były właściciel hotelu, zmarły w niewyjaśnionych okolicznościach tuż przed przybyciem Damiana. Niewiele możemy powiedzieć na temat jego osoby jednak to co wiemy nie buduje zbyt pozytywnego obrazu.

Za popełnienie owego tworu winą łatwo obarczyć indywidua przedstawione poniżej.

Maciej “Sir Artmac” Łazowski - zwany “Dzieciożercą” w rodzinnym mieście. Kiedy nie rabuje grobów zajmuje się wymyślaniem i rysowaniem nowych odcinków. Zamiast tuszu używa krwi dziecięcej wymieszanej ze smołą. W nocy lubi słuchać dźwięków, jakie wydają sowy.

Bartosz “Von Templer” Szymkiewicz - porzucił rzucanie nożami w cyrku na rzecz wymyślania i kolorowania komiksów. Legenda głosi, że za każdym razem, kiedy pomaluje jakiś kadr umiera jeden króliczek. Jest dumny ze swojej kolekcji zabawek, które ukradł z sierocińca.